-

 O kadar örselenmişim, o kadar parçalanmışım ki.
Kalbim, ruhum.
O kadar canım yanmış ki, inanmıyorum gerçekten seven kalplere belki de.
Kendimi koruyacağım, üzülmeyeceğim diye başka kalpleri avuçlarımda sıkıp öldürüyorum belki de.
Peki ben? Koruyabildim mi kendimi? Oldu mu başardım mı?
Su gibi akıyordum, kalbimi açtıktan sonra fark ettim.
Ben sevmeyi hatırlıyordum, elimden geleni yapıyordum. O kadar yaralıydım ki ufuktan görünüyormuş akan kanlar. Bunu bile bile geleni bile pes ettirecek kadar mı parçalanmış benim kalbim?
Bundan sonra ne olacak peki?
Bir sonraki kalbe dokunmaya bile korkacağım.
Bu hale gelmiş olduğuma inanamıyorum.