Araf

Bazı zamanlar vardır. Oda soğukluğundan da soğuktur içim.


Kendi içimde kavga ederim, ona bağırırım, ne kadar haklı olduğumu anlatırım, haklıyımdır çünkü. Ama bir yere varamam, kendi içimde.
Ufak bir şeyin çıkarttığı tıngırtının büyük bir çığlığa dönmesi an meselesidir.
Çünkü bu güne kadar, gülümsememiz kaybolmasın diye içime attığım her şey haykırmaya başlar bana.


-bunu gördün, bunu yaptı, bunu söyledi, böyle davrandı, ve sen;
-sustun, salağı oynadın, görmemiş gibi yaptın, içine attın bizleri! unutma bizleri! hala içindeyiz ve burada yenilere yer kalmadı, patlayacağız. Yazan: Şişmiş için!


Gitmek her zaman kolaydır, önemli olan kalıp maneviyatı ellerinle kavrayabilmektir.
Benim ellerim aşındı sanırım.
Kaçmasın diye sıkı sıkı tutmaktan.


Yavaş yavaş uzaklaşıyorum sanki. Sıyrılıyorum, ayrılıyorum, kopuyorum sanki.


Araftayım.
Ağlayasım var, daha gerçekleşmemiş ayrılığıma.