oyh

Dün ankara'dan geldim. İkinci kontrolüm de iyi geçti. Ama braketler lastikler devam. Neyse ki acılar ağrılar bir tık azaldı da, dayanıyoruz bir şekilde.

Hala yüzüm pandispanya gibi. Millet 2 haftada gezmeye devam eder, ben daha yeni yeni ağzımda çayla ıslattığım lokmalarımı çiğnemeye çalışıyorum. Çünkü iro olmak bunu gerektirir. Her şeyi en zoru level da oynamak.

Ameliyat olalı 2 ay oldu. 2 aydır canım ciğerim Beşiktaş'tan ayrıyım :( Gidemiyorum maçlara, enerjim yok, tehlikeli olur biri çarpar diye :(
Bir yâr gibi özledim. Kavuşmam güzel olacak.

Nasıl yorgunum böyle diye düşünüyorum bazen. Fiziksel güçsüzlükten ziyade kafa yandı. İş yapamıyorum, paralar suyunu çekti. Bu yaşta herşeye sıfırdan başlıyoruz yine.

Bin tane düşünce kafamda. Kimi yerli kimi yersiz.

Bazı insanlar geliyor aklıma, onlar için iki paragraf yazıp itin götüne sokmak geliyor aklıma.
Vazgeçiyorum.
Şu hayatta vazgeçemeyeceğim çok az şey var, en sevdiğim adamdan bile vazgeçtim ben

Sen kimsin ki..

Neyse. Evde misafir 4 kedi, fırında pişen kek var. Ben gidem de keke bakam