Tatil'den..

Ne yazmak geliyor icimden, ne donmek.

Ne zamana kadar saklanabilirim bu kumsalda, bu bahcede, bu evde..gercek hayattan?

Devrik cumleler olmasaydi, hayatimi nasil anlatirdim?

Bu denizin mavisi nasil kiskanilmaz?

Hayatima giren de sican da,ikisi de insan degil mi?

Yasananlari artik cabuk atlatiyor olmam, kolay unutabiliyor olmam, benim kasarlastigimi mi gosterir?

Iki gundur model/degmesin ellerimizi araliksiz dinledigim icin mi dort yasindaki kuzenim ezbere soyluyor?

Besiktas'im kadar sevdigim,ozledigim bir adam olursa evlenirim diyerek,cok mu buyuk konusuyorum?

Hani yazmak gelmiyordu icimden? Telefondan bile blog yaziyorsam, bu durumda kendime mi yalan soyluyorum?

Artik iki kadeh icerken, calan sarkilari soyleyecek adam kalmamis, bi tek bu dertten muzdarip ben miyim?

Acikcasi hic birinin cevabin bilmiyorum.. Sadece, su an kucagimda yatan kiz kadar olmak isterdim. Denize kolluklarla girmek ve yatmadan bir bardak sut icmek zorunda olmak..

Hayat oymus megersem..

Hee hee deniz kum gunes tatil guzel.(nispet kafasi!) Optum en sicak yerlerinizden:*