Kesin İzmirli.

Parmaklıkları olmayan bir hapishanede gibiyim.
Hissettiklerimi, yaşadıklarımı yazamıyorum. 

Mutlu oluyorum, gülümsüyorum, kalbim hızlanıyor.. yazamıyorum.
Üzgün oluyorum, isyan ediyorum, kalbim acıyor..
yazamıyorum.

Niye peki?

Sakin kalmak için.
Kendime verdiğim sözü tutmak için.
Bir miktar da APTALLIĞIM yüzünden.

Ben ilahi güçle, allahla, kaderle savaşamam amk. O kadar değilim yani.

Her gittiğim yere cüzdanımda ondan bi parça taşıyarak, her gittiğim gülüşte kalbimde ondan bi parça taşıyarak, unutmayım diye onun kokusunu sıkıp derin derin nefes alarak; bir yere kadar, bir dem'e kadar, bir kalbe kadar dayanıyormuş insan.

Yapmadıkları yüzünden, YAPTIKLARI yüzünden, söylemedikleri yüzünden, SÖYLEDİKLERİ yüzünden, seçimleri yüzünden.. ondan bundan şundan.

Beni bağlayan bir şey yokken; günlerce,aylarca, YILLARCA elim kolum kalbim bağlandı.

Ama ben allahla yarışamam amk.
Bir yere kadardı her şey.

Hayatınızı istediğiniz gibi yaşayabilirsiniz. 
Sonuçta herkes hayatını istediği gibi yaşayabilir.

Hatta; Yaşatabileceğiniz her mutsuzluğu yaşatıp ortada bıraktığınız ve utanmadan mutluluk dilediğiniz insanlar bile istediği hayatı yaşayabilir, mutlu olabilir.



-Evladım, otobüsün gelmesine kaç dakika var?
-Bilmiyorum amcacım ben buraya yeni taşındım,yabancısıyım.
-He.. Yeni taşındın demek, nerelisin sen İzmirli mi?

:ahahahahahahah:

  © Her saçmalık kendi hayatımda yaşanmıştır.

Bundan sonra hep böyle Eyvallah