-Rapsodi Veda

kalemimi kırdı küçük kız çocuğu, farketmeden.. gerçi bazen düşünüyorum. bu hayatta yazmaya değer bir şey yok ki, ben onları yazmaya değer hale getiriyorum. çok sorun değil, değil mi? Bir büyüsü vardı her şeyin. Bir yalanla bulandı görüntü. Bir yalana bulandı büyü. Ve sonrası.. Kendinden geçmiş, gözleri kapalı, ağzı açık, kulakları kapalı bir kız çocuğu. Gelip, kalbimin en güzel köşesine taht kurmuş, krallık yönetirken 600 km öteden, bir şaklaban oldu aslında, kendi kendini parmaklayan. Neden kişiliğimin durağan seyrinin onu şımartmasına izin verdiğimden emin değilim. Sevgi gösterisinde bulunmayı sevmediğim için, nasıl da şaşırıyordu kimi zaman, seviyorsun diyerek, tabii seviyorum. Seviyorum diyebilmeyi, geç ve zor öğrenmiştim. Bu benim için birçok şeyden kıymetliydi ve harcanmayacak kadar kayda değerdi. Bedenimden bile. Ben ki seni, bana senelerini vermiş insanlar kadar çok sevdim. Bana senelerle anca verebileceğin şeyleri bir çırpıda vermiştin. Acemice. Ve ben seni kucakladım, anne sevgisi ile. Senin için inşaa ettiğim her şeyi mahvetme konusundaki başarını kutluyor, beni hayretler içinde bırakabildiğin için de ayakta alkışlıyorum aslında seni. Kinim; beynimde, parmaklarımda, dilimde dolaşırken yazmak çok zordu. Yo, yazmak kolaydı, kolaydı da, seni incitmemenin kolay bir yolu yoktu. Gerçi senin kalbini artık düşünmek zorunda değilim değil mi? Buna alışmak hayli zaman alıcak. Ah alışkanlıklar.. Kimi zaman aşk sandıklarım da alışkanlık çıkmıştı, alışkanlıklar her yerde demek. Zaten eski kafalı bir insanım, normal bunlar.. Ah yollar.. Bana iyi geliyorlar. Yazıklar olsun değil, yazık oldu. Pişman oldum senli cümlelerim için. Seni senelerdir hayatımda olan, güzel ruhlarla aynı kutuya kapattıp, en derinime sakladım. Pişman oldum. Hak etmiyormuşsun. Ve bu kelimleri takip eden gözlerin, acı gerçekle buluşmak üzere. Çünkü bu yazıyı yazabilmem; Yeniden yazabilmem; Yeniden yaşayabilmem demek. Sensiz. Çok pişman oldum. Çok pişman olma sırası sana gelicek. Sonra sen çok pişman olacaksın. Ve iş işten geçmiş olacak. Otur ve "Gel Gel Sarışınım" dinle. Bak, ne gelen vaaar, ne giden. Ha pardon, giden vardı değil mi.. Kalemini eline aldı bu kız.. 1-0 hahaha Belki de derbinin sonucudur. Bekleyelim ve görelim karakartallarımızı. İnönü yanar bu gece! Ah İstanbul.. Çok teşekkür ederim, beni şımartıyorsun.

Devam Devam...