-Beşiktaşlı zekidir..

Kafa izni lazım.

Denize girmek lazım.

Bitti haziran, hala teneke peyniri kadar beyazım!

Fenalardayım anlaşılacağı üzere..

:}

İstanbul'dan döndüm, ama arabanın kliması sağ olsun, haziranda grip oldum. Bir felç durumu! Öksürdüğüm zaman kız kardeşim yanımdan kaçıyor, bulaşıcı bu kaçın, diye. Hayırlısı ne diyeyim..

Boş geçen günlerimi, önce kendi tembelliğime, hasta oluşuma, içimin geçmesine bağlıyordum ki, super lig başlamadığı için böyle olduğunu düşünmeye başladım.

Hastalıklı bir durum. Hele ki bir bayan için. Allah'tan Elif Çetin var da, kendimi yalnız hissetmiyorum :}

Bir arkadaşımla konuşuyordum, bir ara dedi ki :

-Sarı Fırtına hayranıydım ben,beyaz fanilanın arkasına kömürle 11 yazar,önüne BEKO yazar,öyle mahalle maçlarına çıkar,Metin olurdum.Tabi terden o kömür akardı ve her tarafıma bulaşırdı.Akşam geldiğimde eve,annem tası kafama vura vura yıkardı beni. Hala hatırlarım..

Sonra devam ettik :

-Hep söylerim dünyanın en zeki topluluğu Beşiktaş Taraftarı'dır. Her zeki Beşiktaşlı değildir.Ancak her "farkında" Beşiktaşlı zekidir. fbliler futboldan anlamaz, gsliler sonuç odaklıdır. Aleyhine 2 penaltı veren hakeme;

"hocam sahanıza geçin de santra yapayım" diyen Metin'in inceliği ve zekası yoktur hiçbirinde..

Sustururuz Ezgi sustururuz..

Nerden esti, demeyin, şu lanetli hayatta, tek gerçek sevgilim, aşk'ım o benim.. Beşiktaş'ım..

Babalar günü vesilesi ile, girdiğim duygusallığın sonucu çıkan cümleleri değiştirmem için imdadıma yetişen Beşiktaş'ıma bir kere daha öpücüklerimi yolluyorum, godik yaa :}

Yazamıyorum, işim çok, ama aklım burda :**

Devam Devam...

-BJK-gs

Uzun zaman oldu.

Zihnen yorgun, ama çok iyiyim.

Düne kadar diyelim :P

Şuan hayatımın şarkısı eşliğinde yazıyorum bu yazıyı. Zaten ne hikmetse bu gün Al Green dinleyesim gelmiş. Sanırım Ally vaktim geldi :}

Geçen günlerden birinde, işe giderken, otobüse yetişmek için hızla çıktığım merdivenleri fark ettim. O aptal gri betonların arasında, yeşeriveriyor yine hayat.

Cemre düştü.

Başlıyor ince ince bahar dans etmeye. O kadar seviniyorum ki, 23 nisan çocukları gibi dolaşıyorum.

Ha yazamıyorum, çünkü o kadar çok yoğun geçiyor günler ve o kadar az zaman kalıyor ki bana, değil sosyalleşmek adına dışarı çıkmak, kitap okuyup uyuyabildiğim için şanslı sayıyorum kendimi..

Evet Beste tamam, enişte adayımla tanışmış, onu sevmiş olabilirim. Ama bu hala sabit fikrimi değiştirdiğim anlamına gelmiyor. Ayrıca düşman topraklarında muhabbetlerinin sana yol su olarak döneceğini belirtmeyi kendime bir borç bilirim.

Dün ise..

A önce bu gün, tabi ki sesim kısık, öküz gibi bağırmaktan ses falan kalmıyor. Duygusal davranıp iddaa da bjk ye vermem ve kaçan 20 ytl den bahsetmiyor numarası yapıcam.

Tüpçünün seçimi almasından sonra bu dönem maç izlemiyorum kardeşim dedim ama, derbi de kaçırılmaz ya hani...

İzlediğime pişman oldum her zaman olduğu gibi. Kanser olucam bak.

Valla lan.

Fırat Aydınus alkolü çıktı bence maça.

Gs nin penaltısını vermedi.

Bizim golü saymadı... Evet ulan goldü o!

Kaç sarı kart vardı, göstermedi, her iki takım için geçerli.

Üfff... Sonuçta, elimizden kaçtı pezevenkler.

Ben maçta 4, maçtan sonra kahırdan 3 dark devirdim. Ve yine de sabah erken kalkabildim. Yaşasın moral bozukluğu! :}

Tanrıııımm....Tanrıııııııım.... BU ŞARKI ! Evlendiğimde ilk dansımı bu şarkıyla yapıcam.. Hatta gerekirse, bu şarkı için evlenicem.. :}

Devam Devam...

-Rapsodi Veda

kalemimi kırdı küçük kız çocuğu, farketmeden.. gerçi bazen düşünüyorum. bu hayatta yazmaya değer bir şey yok ki, ben onları yazmaya değer hale getiriyorum. çok sorun değil, değil mi? Bir büyüsü vardı her şeyin. Bir yalanla bulandı görüntü. Bir yalana bulandı büyü. Ve sonrası.. Kendinden geçmiş, gözleri kapalı, ağzı açık, kulakları kapalı bir kız çocuğu. Gelip, kalbimin en güzel köşesine taht kurmuş, krallık yönetirken 600 km öteden, bir şaklaban oldu aslında, kendi kendini parmaklayan. Neden kişiliğimin durağan seyrinin onu şımartmasına izin verdiğimden emin değilim. Sevgi gösterisinde bulunmayı sevmediğim için, nasıl da şaşırıyordu kimi zaman, seviyorsun diyerek, tabii seviyorum. Seviyorum diyebilmeyi, geç ve zor öğrenmiştim. Bu benim için birçok şeyden kıymetliydi ve harcanmayacak kadar kayda değerdi. Bedenimden bile. Ben ki seni, bana senelerini vermiş insanlar kadar çok sevdim. Bana senelerle anca verebileceğin şeyleri bir çırpıda vermiştin. Acemice. Ve ben seni kucakladım, anne sevgisi ile. Senin için inşaa ettiğim her şeyi mahvetme konusundaki başarını kutluyor, beni hayretler içinde bırakabildiğin için de ayakta alkışlıyorum aslında seni. Kinim; beynimde, parmaklarımda, dilimde dolaşırken yazmak çok zordu. Yo, yazmak kolaydı, kolaydı da, seni incitmemenin kolay bir yolu yoktu. Gerçi senin kalbini artık düşünmek zorunda değilim değil mi? Buna alışmak hayli zaman alıcak. Ah alışkanlıklar.. Kimi zaman aşk sandıklarım da alışkanlık çıkmıştı, alışkanlıklar her yerde demek. Zaten eski kafalı bir insanım, normal bunlar.. Ah yollar.. Bana iyi geliyorlar. Yazıklar olsun değil, yazık oldu. Pişman oldum senli cümlelerim için. Seni senelerdir hayatımda olan, güzel ruhlarla aynı kutuya kapattıp, en derinime sakladım. Pişman oldum. Hak etmiyormuşsun. Ve bu kelimleri takip eden gözlerin, acı gerçekle buluşmak üzere. Çünkü bu yazıyı yazabilmem; Yeniden yazabilmem; Yeniden yaşayabilmem demek. Sensiz. Çok pişman oldum. Çok pişman olma sırası sana gelicek. Sonra sen çok pişman olacaksın. Ve iş işten geçmiş olacak. Otur ve "Gel Gel Sarışınım" dinle. Bak, ne gelen vaaar, ne giden. Ha pardon, giden vardı değil mi.. Kalemini eline aldı bu kız.. 1-0 hahaha Belki de derbinin sonucudur. Bekleyelim ve görelim karakartallarımızı. İnönü yanar bu gece! Ah İstanbul.. Çok teşekkür ederim, beni şımartıyorsun.

Devam Devam...